Samen zijn en je toch alleen voelen
Een hele lange tijd zat in een relatie die eigenlijk al lang niet meer goed voelde. Ik hield van haar, en tegelijk was ik ergens mezelf kwijtgeraakt. Ik voelde me alleen terwijl ik samen was. Ik voelde me niet gezien en niet begrepen.
Toch stelde ik gerust. Hield de sfeer goed zodat er geen spanning ontstond. Dat kon ik als de beste, mezelf compleet wegcijferen en de ander precies geven wat die nodig had. Ik wilde gewoon dat het weer fijn werd tussen ons. Ondertussen zei ik steeds minder wat ik wilde of vond. Trok ik me meer terug. Paste ik me nog meer aan. En daarmee verdween ook langzaam de verbinding.
Maar toch bleef ik.
Omdat ik niemand pijn wilde doen. Omdat ik hoopte dat ze misschien nog wel zou veranderen. Dat ze me misschien eindelijk zou begrijpen. Omdat ik bang was om weer iemand te verliezen.
Ik wilde haar niet kwetsen, want ze had al zoveel meegemaakt. Het ging zelfs zo ver dat ik dacht dat ze misschien wel gelijk had en dat het ook aan mij lag. Ik moest gewoon wat minder moeilijk doen en nog meer geduld hebben. Dat maakte ik mezelf wijs.
Zij had geen idee wat er in mij omging, want we konden daarover niet praten zonder dat het eindigde in gedoe.
Dus zei ik nog minder. Cijferde ik me nog meer weg. Lachte wat vaker om het gezellig te houden. En ergens had ik onbewust al lang besloten dat ik dit zo niet meer wilde. Maar blijven voelde veiliger dan de relatie verbreken. Dus bleef ik.
Tot ik niet meer wist wie die vrouw was die naar me keek in de spiegel.
Wat wilde zij eigenlijk?