"Jij wilt gewoon te veel aandacht. Hoeveel jij gezien wilt worden, dat is niet normaal."
Jij wilt gewoon teveel aandacht
Iemand zei dat ooit tegen me. En ik geloofde het, maakte mezelf wijs dat dat misschien wel klopte. Misschien vraag ik wel te veel. Misschien moet ik minder willen dat er rekening gehouden wordt met mij.
Dus ik deed dat. Ik maakte mezelf kleiner. Ik vroeg minder. Ik stelde minder eisen. En het voelde alsof ik langzaam verdween. Ik voelde me totaal ongezien. Onzichtbaar eigenlijk. Ik was er wel, maar ze zag me niet.
Ik hoor dit zo vaak van vrouwen die bij me komen:
"Mijn partner zegt dat ik te veel wil. Te veel aandacht. Te veel bevestiging.
Te veel gezien worden."
En dan vraag ik: te veel volgens wie?
Gezien worden
Allereerst wil ik iets zeggen over gezien worden. Want gezien worden is iets anders dan aandacht krijgen. Aandacht is dat iemand naar je luistert. Gezien worden gaat verder. Het betekent dat de ander merkt wat er in je omgaat. Dat diegene ziet dat je verdrietig bent. Dat diegene merkt dat je een zware dag hebt gehad.
Dat diegene ziet dat je blij bent. Dat diegene jouw niet meer kwaliteiten toebedeelt dan je werkelijk hebt. Bijvoorbeeld dat je die marathon best kunt gaan lopen. Of die studie makkelijk nog kunt doen naast je baan en het huishouden want je bent een slimme vrouw.
Gezien worden is in mijn beleving dat iemand jou herkent. Wie je bent. Wat je voelt. Wat je nodig hebt. De ander hoeft niet te raden, maar wel op te merken en te zien. Daar begint het.
Gezien willen worden is de meest basale behoefte die je als mens hebt. Vanaf je eerste dag wil je dat iemand naar je kijkt en jou ziet. Echt ziet. Dat hoeft heus niet elke minuut van de dag. Af en toe echt gezien worden door de mensen van wie je houdt, dat is wat je nodig hebt om je verbonden te voelen. Om je veilig te voelen.
Teveel volgens wie?
Want wie bepaalt hoeveel en hoevaak dat mag zijn? Wie trekt die lijn? De persoon die minder wil geven? Of de persoon die meer nodig heeft? Ik ga je vertellen hoe ik hiernaar kijk. En mijn visie is heel duidelijk.
Te veel gezien willen worden bestaat niet.
Maar er gebeurt iets als je tegenover iemand zit die zelf nooit zo gezien is geweest. Iemand die opgroeide in een huis waar emoties lastig waren. Waar je het zelf moest uitzoeken. Waar aandacht er alleen was als je presteerde of als er iets mis was. Of waar aandacht er gewoon niet was. Omdat ouders ziek, emotioneel of fysiek afwezig, of er met hun hoofd niet bij waren.
Voor die persoon (je partner, ouders, vrienden die ene vervelende leidinggevende of collega) voelt jouw behoefte als iets ongemakkelijks. Als iets waar diegene geen antwoord op heeft. Misschien schaamt je partner zich omdat die voelt dat je iets nodig hebt en het niet kan geven. Misschien wordt er iets bij je partner wakker geschud wat die liever niet voelt. Misschien weet je partner heel goed dat er iets aan de hand is, ziet die het wel, maar kan die het simpelweg niet beantwoorden. En misschien is het makkelijker om te zeggen "jij wilt te veel" dan om toe te geven "ik kan dit niet."
Dat is wat het zegt over de ander. Dat je partner er geen ruimte voor heeft. Of er ongemakkelijk van wordt. Of zich er schuldig over voelt. Dat zegt iets over wat die persoon geleerd heeft over verbinding, emoties en gezien worden voor de persoon die die is.. Over wat die persoon wel en niet kan geven. Het zegt niks over jouw behoefte.
Nog iets
En dan is er nog iets. Iets wat minder makkelijk is om te horen. Want hoe jij omgaat met die reactie, dat zegt ook iets over jou. Als je partner zegt dat je te veel wilt en jij gelooft het meteen, waarom dan? Waarom ga je het gesprek niet aan? Waarom zeg je niet dat dit is wat jij nodig hebt en daar niks mis mee is?
Vaak omdat je de liefde van de ander niet kwijt wilt. Omdat je niet wilt zeuren. Omdat je niet te veel wilt zijn. Omdat ergens in jou een stem zit die al heel lang zegt: als je te veel vraagt, gaan ze weg. En dan maak je jezelf kleiner. Je maakt je behoefte minder belangrijk. Je past je aan. En je hoopt dat het genoeg is.
Daar kom ik in een ander perspectief stuk 'Onzichtbaar in een relatie word je niet vanzelf' op terug. Over wat het zegt als jij je eigen behoefte wegduwt om de ander niet kwijt te raken. Maar hier wil ik dit zeggen.
Als je je niet gezien voelt door iemand van wie je houdt, dan is dat geen teken dat je te veel vraagt. Dat vertelt je dat er iets ontbreekt. En dan mag je jezelf een vraag stellen. Is dit genoeg voor mij? Kan ik leven met wat ik krijg? Of ben ik aan het overleven in deze relatie?
Die vraag mag er zijn. En het antwoord mag je serieus nemen. Ook als dat antwoord pijnlijk is. Ook als je bang bent dat je de ander ermee kwetst. Ook als je bang bent dat de ander boos wordt.
Kijk eens naar de mensen in je leven. Je partner. Je ouders. Je broers of zussen. Je vrienden. Wie ziet je voor wie je bent? Bij wie voel je je goed genoeg zonder dat je jezelf hoeft weg te cijferen? En bij wie maak je je behoefte minder belangrijk omdat je bang bent dat het te veel is?
Die personen bij wie en de situaties waarbij je je inhoudt, dat is precies de plek waar je begint.
"De vrouw die te veel gezien wil worden is bijna altijd de vrouw die te lang te weinig heeft ontvangen." - Dagmar Halfhide