Waarom je jezelf steeds aan de kant zet en hoe je dat kunt veranderen
Gisteravond vroeg je partner waar jullie dit weekend naartoe zouden gaan en je antwoordde met de zin die je altijd geeft: maakt mij niet uit, jij mag kiezen. Terwijl je wel wist wat je wilde. Terwijl je wel een voorkeur had en graag naar die ene plek toe wilde gaan, waar je al weken aan denkt.
Toch zei je het niet, omdat het makkelijker voelde om de keuze bij de ander te laten. Omdat het veiliger voelde om geen voorkeur uit te spreken. Omdat een stem binnen in jou zei dat jouw wens er niet genoeg toe doet om hem hardop te zeggen.
Dat moment aan de keukentafel is niet een losse gebeurtenis. Het is een patroon dat door je hele leven loopt. Bij je partner. Bij je familie. Bij je vriendinnen. Bij je collega s. Overal waar je in verbinding staat met een ander, zet maak je wat jij wilt minder belangrijk en daarmee maak je jezelf onbewust kleiner..
Het is een automatisme dat zo diep zit dat je het niet eens meer herkent als iets dat je doet. Het voelt als wie je bent. De vrouw die niet moeilijk doet. Die altijd rekening houdt met anderen. Die geen gedoe veroorzaakt. Terwijl het niet is wie je bent. Het is wat je hebt geleerd in het gezin waar je bent opgeroeid en waar jouw behoeften op de laatste plek kwamen. Waar aanpassen de manier was om erbij te horen. Waar jezelf wegcijferen de prijs was voor verbinding.
Ik ben Dagmar Halfhide, systemisch begeleider en oprichter van de community FierceLadies. Ik begeleid vrouwen die zichzelf verliezen in hun relaties. Wegcijferen is niet iets wat je doet omdat je te lief bent of geen ruggrgraat hebt. Het is loyaal zijn aan je gezin van herkomst en die loyaliteit gaat dieper dan gedrag of gewoonte.
In dit artikel neem ik je mee in alles wat wegcijferen is, waar het vandaan komt, wat het je kost en hoe je het kunt veranderen. Zodat je leert om jezelf en wat je graag wilt niet meer aan de kant te zetten.
Wat wegcijferen werkelijk is
Wegcijferen is niet hetzelfde als lief zijn. Het is niet hetzelfde als rekening houden met de ander. Het is niet hetzelfde als compromissen sluiten. Wegcijferen is het systematisch op de laatste plek zetten van je eigen behoeften, gevoelens en wensen ten gunste van de ander.
Het is het keer op keer kiezen voor wat de ander wil, nodig heeft of verwacht, terwijl je eigen verlangen onuitgesproken blijft. Het is het verdwijnen in de behoeften en verwachtingen van een ander tot je niet meer weet wat jij zelf wilt.
Wegcijferen is ook niet altijd zichtbaar. Het zit niet alleen in de grote dingen. Het zit in de dagelijkse keuzes die je maakt zonder erbij stil te staan. Het restaurant dat je partner kiest terwijl jij ergens anders wilde eten.
De vakantiebestemming die de ander bepaalt terwijl jij een andere plek in je hoofd had. Het telefoontje dat je aanneemt terwijl je eigenlijk even rust wilde. De uitnodiging die je accepteert terwijl je lijf nee zegt.
Al die momenten zijn zo klein dat ze onzichtbaar lijken. En de optelsom van al die onzichtbare momenten is een leven dat niet van jou voelt.
Hoe ik naar wegcijferen kijk vanuit systemisch perspectief
Vanuit systemisch perspectief is wegcijferen een loyaliteitsbeweging naar je gezin van herkomst. Dit is het gezin waarin je bent opgegroeid. In dat gezin leerde je dat jouw plek afhankelijk was van hoe goed je de behoeften van het systeem diende. Als je meebewoog, hoorde je erbij. Als je aanpaste, was er verbinding. Als je je eigen behoeften naar achteren schoof, was er rust. Die les zit in je zenuwstelsel. In de automatische reactie die zegt, dat de ander voor. gaat Jij komt later. En later komt nooit.
Die loyaliteitsbeweging is niet bewust. Je kiest er niet voor om jezelf weg te cijferen. Het overkomt je. Elke keer opnieuw. Bij elke keuze. Bij elk verzoek. Bij elke verwachting die op je afkomt. Je zenuwstelsel reageert sneller dan je bewuste wil en kiest de optie die de minste spanning oplevert, meebewegen, aanpassen, de ander voor laten gaan.
Die reactie is briljant als overlevingsstrategie in een gezin waar spanning gevaarlijk was. voor het kind dat je was. Nu is het een patroon dat je gevangen houdt in een positie die te klein is voor wie je nu bent.
Hoe je herkent dat je jezelf wegcijfert
Je herkent het aan de vermoeidheid die niet overgaat met voldonde uren slapen. De vermoeidheid van het voortdurend afstemmen op de ander. Van het voortdurend scannen wat er nodig is. Van het voortdurend onderdrukken van je eigen behoeften. Die vermoeidheid is niet fysiek. Die is het gevolg van een zenuwstelsel dat nooit rust krijgt omdat het altijd bezig is met de ander.
Je herkent het aan de leegte die je voelt als iemand vraagt wat je wilt. Die leegte is er niet omdat jij niet weet wat je graag wilt. Het is het gevolg van jarenlang jouw voorkeuren en verlangens onderdrukken tot ze onhoorbaar zijn geworden. De voorkeuren zijn er nog. Die zijn alleen zo zacht geworden dat je ze niet meer hoort boven de behoeften van de ander uit.
Je herkent het aan het schuldgevoel dat opkomt zodra je iets voor jezelf doet. Het schuldgevoel dat zegt dat je beschikbaar hoort te zijn. Je hoort er voor de ander te zijn. Je hoort niet voor jezelf te kiezen. Dat schuldgevoel is de bewaker van het oude patroon. De bewaker die je terugduwt naar de positie die je familie van je verwacht, de laatste plek.
En je herkent het aan die momenten waarop je achteraf baalt van jezelf en je afvraagt, waarom heb ik dat nou weer gedaan. Waarom heb ik de ander weer voor laten gaan? Deze momenten waarop je achteraf herkent dat je jezelf weer te kort hebt gedaan zijn de eerlijkste spiegel die je hebt. Ze laten zien dat je ergens weet dat het anders kan. Dat je ergens voelt dat dit niet bij je past. Die herkenning is het begin van iets nieuws.
Waarom je altijd de makkelijke bent
Je bent altijd de makkelijke omdat makkelijk zijn de veiligste positie was in je gezin van herkomst. Makkelijk zijn betekende, geen spanning veroorzaken. Geen aandacht vragen. Geen ruimte innemen die er niet was. Makkelijk zijn was onzichtbaar zijn. En onzichtbaar zijn was veilig.
Die koppeling tussen makkelijk en veilig zit zo diep dat je hem niet meer ervaart als strategie. Het voelt als wie je bent. Alsof je nu eenmaal iemand bent die niet moeilijk doet. Altijd lief, braaf, gehoorzaam is. Terwijl het niet is wie je bent. Het is wie je hebt geleerd te zijn om veilig te zijn in een gezin dat geen ruimte had voor je behoeften.
Makkelijk, lief en gehoorzaam zijn heeft een prijs. De prijs is dat niemand je werkelijk kent, omdat je nooit laat zien wat je wilt. Wat je voelt. Waar je grens ligt. De ander kent de makkelijke versie van jou. Niet de echte versie van jou.
En de relatie die je hebt met de ander is een relatie met een versie van jou die niet bestaat. Die versie is een aanpassing. Een rol. Een overlevingsstrategie die je speelt sinds je kindertijd. En die rol begint te knellen naarmate je ouder wordt. Naarmate je voelt dat er iets mist en je merkt dat de prijs te hoog is geworden.
Wat wegcijferen je kost
Het kost je het contact met jezelf. Als je jarenlang je eigen behoeften op de laatste plek zet, vergeet je wat die behoeften zijn. Je weet niet meer wat je wilt. Niet meer wat je voelt. Niet meer waar je grens ligt. Die informatie over jezelf is er nog, alleen heb je die zo lang genegeerd dat je de toegang ertoe hebt verloren. Het opnieuw ontdekken van die informatie is een van de belangrijkste stappen in het stoppen met jezelf wegcijferen.
Wegcijferen kost je energie. De vermoeidheid die je voelt is de prijs van het steeds maar aanpassen. Van het constant afstemmen en het als maar onderdrukken van jouw behoeften. Die energie komt niet terug door meer te slapen of meer vakantie te nemen. Die komt terug door te stoppen met het patroon dat je leegtrekt.
Het kost je je relaties. Niet de relaties zelf, maar de eerlijkheid erin, omdat de ander je niet kent als je jezelf niet laat zien. De verbinding die je hebt met de ander is een verbinding met een rol. Niet met jou. En een verbinding met een rol is een verbinding die op een dag niet meer genoeg is. Voor jou. En uiteindelijk ook voor de ander.
Wegcijferen kost je je gezondheid. De spanning van het altijd maar wegcijferen zet zich vast in je lijf. In je schouders die altijd gespannen zijn. In je maag die onrustig is. In je hoofd dat nooit stopt met draaien. In de klio's die er aan vliegen van alle stress dat maakt dat je meer gaat eten. Die lichamelijke klachten zijn de stem van je lijf dat zeg: dat dit alles te veel is en moet veranderen.
Waarom het schuldgevoel opkomt als je nee zegt
Het schuldgevoel bij nee zeggen is de loyaliteit aan het gezin waarin je bent opgegroeid dat nee niet toestond. In dat gezin stond nee gelijk aan, je hoort er niet bij. Je bent lastig. Je bent druk. Je zorgt voor spanning. Die koppeling tussen nee en afwijzing is zo sterk dat elke keer dat je nee zegt, je zenuwstelsel reageert alsof je je plek in dat gezin verliest. Alsof je wordt buitengesloten. Alsof jeverbinding ermee op het spel staat. Die reactie is niet van nu, maar van het kind dat je toen was en dat leerde dat nee gevaarlijk was.
Het schuldgevoel is niet de waarheid over je keuze. Het is de echo van het gezin dat je terug wil naar de plek die het van je kent, de laatste plek. Die echo herkennen als echo in plaats van als de waarheid is het begin van vrijheid bij het nee zeggen. Het schuldgevoel mag er zijn. En jouw nee ook. Allebei mogen er tegelijk zijn.
Waarom je je verantwoordelijk voelt voor de sfeer
Je voelt je verantwoordelijk voor de sfeer, omdat je in je gezin van herkomst de sfeermaker was. Het kind dat aanvoelde wanneer de spanning opliep. Het kind dat ingreep voordat het uit de hand liep. Het kind dat de eigen behoeften parkeerde om de sfeer thuis te bewaken. Die rol was heb je niet vrijwillig op je genomen, maar die was nodig in een gezin, dat jou nodig had als de bewaker van het emotionele klimaat.
Nu ben je volwassen en die rol speelt nog steeds. Bij elke etentje scan je de sfeer. Bij elke familiebijeenkomst voel je de spanning die niemand benoemt. Bij elke discussie met je partner ben je bezig met de sfeer in plaats van met je eigen behoeften of mening.
Die verantwoordelijkheid voor de sfeer is niet van jou. Die is van het gezin dat je als kind heeft ingezet als sfeerbewaker. Die rol neerleggen betekent niet dat je dan chaos veroorzaakt. Het is het teruggeven van een verantwoordelijkheid die nooit de jouwe had mogen zijn.
Het verschil tussen aanpassen en wegcijferen
Aanpassen is gezond. Elke relatie vraagt om aanpassing. Om rekening houden met de ander. Om meebewegen als het nodig is. Het verschil met wegcijferen zit in de keuze. Bij aanpassen kies je bewust om mee te bewegen en gaat het niet ten koste van jezelf.
Bij wegcijferen beweeg je automatisch mee omdat je niet kunt kiezen. Bij aanpassen kun je ook kiezen om niet mee te bewegen. Bij wegcijferen is die optie er niet. Bij aanpassen behoud je jezelf. Bij wegcijferen verlies je jezelf. Dat verschil is het patroon. En dat patroon herkennen is de eerste stap om het te veranderen.
Hoe je kunt stoppen met jezelf wegcijferen
Stoppen met wegcijferen begint niet bij het gedrag. Het begint bij het herkennen van het oude patroon. Bij het zien dat je het doet. Bij het moment waarop je beseft, ik heb net weer ja gezegd terwijl ik nee voelde. Die herkenning is het begin.
Elke keer dat je het oude patroon ziet, is een keer dat je kunt kiezen. Bij de volgende vraag. Bij het volgende verzoek. Bij de volgende verwachting. Die keuzemomenten zijn er elke dag. En elke keuze telt.
Het begint ook bij het opnieuw leren voelen wat je wilt en jezelf de vraag stellen, wat wil ik? Niet wat verwacht de ander. Niet wat is handig. Wat wil ik. Die vraag stellen bij de dagelijkse dingen is de oefening die alles verandert.
Wat wil ik eten?
Waar wil ik naartoe?
Hoe wil ik mijn avond besteden?
Waar heb ik zin in het konende weekend?
Die antwoorden zijn het begin van het terugvinden van jezelf. Van de voorkeuren die zo lang op de laatste plek stonden dat ze onhoorbaar waren geworden.
En het begint bij het verdragen van het ongemak dat erbij hoort:
het schuldgevoel
de reactie van de ander
de spanning die ontstaat als je niet meer automatisch meebeweegt.
Dat ongemak is het bewijs dat je iets verandert. Niet dat je iets fout doet. Dat ongemak gaat voorbij. En ga je ervaren dat de verbinding het overleeft. Dat de ander er nog is. Dat je plek er nog is. Zelfs als je niet op de laatste plek staat. En ja, zelfs dat je het overleeft als de ander wel weg mocht gaan.
Wegcijferen in je partnerrelatie
In de relatie met je partner is het wegcijferen het meest zichtbaar en het meest pijnlijk. Omdat het de relatie is waar je het meest geeft. Waar je het meest afstemt. Waar je het meest van jezelf verliest.
Je partner kent de versie van jou die altijd meegaat. Die altijd beschikbaar is. Die nooit vraagt. En die versie is niet jij. Die is de aangepaste versie die je hebt gecreeerd om de relatie te laten werken. Terwijl de relatie juist niet werkt door die aanpassing. Omdat de verbinding niet echt is als die is gebaseerd op een versie die niet bestaat.
Het gesprek met je partner over het wegcijferen is een van de moeilijkste en de meest waardevolle gesprekken die je kunt voeren. Niet het gesprek over wat je partner fout doet. Het gesprek over wat jij doet. Over het patroon dat je hebt. Over de manier waarop je jezelf en wat jij graag wilt op de laatste plek zet. Dat gesprek opent de deur naar een eerlijkere relatie. Niet een makkelijkere relatie. Een eerlijkere. En eerlijker is altijd beter, vind ik.
Wegcijferen in je familie
In je familie is het wegcijferen het oudst. Daar is het geboren bij de rol die je in bent gaan nemen als kind. De lieve dochter. De makkelijke. De rustige. Die rol vervul je nog steeds bij elke familiebijeenkomst. Bij elk telefoontje met je vader of moeder. Bij elke verwachting die je familie van je heeft.
Die rol neerleggen in je familie voelt als het overtreden van een ongeschreven wet in jullie familie, omdat de wet nooit is uitgesproken. Die is gevoeld. En je hebt het je hele leven gevolgd. Die wet mag je nu bevragen als volwassene, met de stem die je als kind niet had.
Wegcijferen op je werk
Op je werk speelt hetzelfde patroon. Het extra werk dat je altijd maar aanneemt omdat je weet dat andere collega's het zwaar hebben thuis. Je mening die je voro je houdt in de vergadering. Het compliment dat je afwimpelt. Je beschikbaarheid en inzet die grenzeloos is.
Op je werk is het wegcijferen vaak vermomd als teamspeler zijn. Als flexibel zijn. Als behulpzaam zijn. Terwijl het hetzelfde patroon is als thuis, je eigen behoeften op de laatste plek zetten ten gunste van de ander. En de prijs is dezelfde, vermoeidheid, frustratie en het gevoel dat je niet wordt gezien.
Wat er verandert als je stopt met wegcijferen
Energie
Het eerste dat verandert is hoe je je voelt. De vermoeidheid maakt plaats voor energie, omdat jij je minder wegcijfert, minder afstemt en minder je iegen behoeftes onderdrukt. Die energie die terugkomt is het bewijs dat het oude patroon je moe maakt en je ongezien liet voelen. Niet het leven zelf, je prtner of die vervelende collega's. maar het oude patroon.
Verbinding
Het tweede dat verandert zijn je relaties. De ander gaat jou zien en niet meer de aangepaste versie. Jou, met je voorkeuren, je grenzen, verlangens en wensen. En de relaties die dat aankunnen worden sterker, eerlijker en met meer verbinding dan ooit. De relaties die dat niet aankunnen laten zien dat ze waren gebaseerd op jouw aanpassing. En die informatie is waardevol, zelfs als die pijnlijk is.
Zelfvertrouwen
En het derde dat verandert is hoe je over jezelf denkt. De overtuiging dat je alleen iets waard bent als je de ander dient wordt zachter. In die zachtheid ontstaat een nieuw beeld van jezelf. Het beeld van een vrouw die weet wat ze wilt. Die zegt wat ze voelt. Die staat voor wie ze is en niet meer op de laatste plek staat. Die naast haar partner, ouders, vrienden en collega's staat, op gelijke hoogte. En die positie is de positie die je verdient.
Als systemisch begeleider begeleid ik vrouwen in dit proces. Van het herkennen van het oude patroon tot het stap voor stap veranderen ervan. Van de laatste plek naar je eigen plek. Van wegcijferen naar jezelf kiezen. Dat proces is niet dat je vandaag op morgen bereikt. Het is grondig proces. En het begint bij de eerste keer dat je zegt, nee ik wil dit niet, ik wil iets anders.
Wil je ontdekken of je jezelf wegcijfert? Download de gratis checklist: 9 tekens dat je jezelf verliest in een relatie.
>> Download de gratis checklist
Of plan een gratis Fierce Free Call en ontdek samen met mij wat er bij jou speelt.
>> Plan jouw gratis Fierce Free Call
Kort samengevat: jezelf wegcijferen in relaties
Wegcijferen is het systematisch op de laatste plek zetten van je eigen behoeften. Het is een loyaliteitsbeweging naar je gezin van herkomst die dieper gaat dan alleen kijken naar wat je zegt of doet in bepaalde situaties. Je herkent het aan de vermoeidheid, de onzekerheid bij de vraag wat je wilt, het schuldgevoel bij nee en het achteraf balen. Het kost je het contact met jezelf, je energie, de eerlijkheid in je relaties en je gezondheid. Stoppen begint bij herkennen, opnieuw voelen wat je wilt en het ongemak verdragen dat erbij hoort. Van de laatste plek naar je eigen plek. Naast de ander op gelijke hoogte.
Dit artikel is geschreven door Dagmar Halfhide, systemisch begeleider en oprichter van de community FierceLadies.
Over Dagmar
Dagmar Halfhide is gecertificeerd systemisch begeleider en oprichter van Fierce Free. Ze begeleidt vrouwen die zichzelf wegcijferen in relaties. Vanuit systemisch inzicht laat ze zien dat wegcijferen een loyaliteitsbeweging is naar je familie. Iets dat veel dieper zit dan alleen gedrag of gewoonte. Ze werkt intuïtief en laat je zien wat er onder je relatiepatronen speelt. Zo begrijp je waarom je doet wat je doet in je relatie met je partner, familie en vrienden. Haar visie werd eerder gedeeld via Omroep 3 en A1 Media. In haar community FierceLadies begeleidt ze vrouwen om het oude te stoppen en zichzelf te kiezen.
Sluit je aan bij FierceLadies en ontdek hoe je gezonde relaties opbouwt zonder jezelf te verliezen.
"Soms verandert je leven niet omdat je iets nieuws leert, maar omdat je eindelijk ziet wat er al die tijd speelde." - Dagmar Halfhide
Jezelf wegcijferen in relaties
Waarom je jezelf steeds aan de kant zet en hoe je dat kunt veranderen
Gisteravond vroeg je partner waar jullie dit weekend naartoe zouden gaan en je antwoordde met de zin die je altijd geeft: maakt mij niet uit, jij mag kiezen. Terwijl je wel wist wat je wilde. Terwijl je wel een voorkeur had en graag naar die ene plek toe wilde gaan, waar je al weken aan denkt.
Toch zei je het niet, omdat het makkelijker voelde om de keuze bij de ander te laten. Omdat het veiliger voelde om geen voorkeur uit te spreken. Omdat een stem binnen in jou zei dat jouw wens er niet genoeg toe doet om hem hardop te zeggen.
Dat moment aan de keukentafel is niet een losse gebeurtenis. Het is een patroon dat door je hele leven loopt. Bij je partner. Bij je familie. Bij je vriendinnen. Bij je collega s. Overal waar je in verbinding staat met een ander, zet maak je wat jij wilt minder belangrijk en daarmee maak je jezelf onbewust kleiner..
Het is een automatisme dat zo diep zit dat je het niet eens meer herkent als iets dat je doet. Het voelt als wie je bent. De vrouw die niet moeilijk doet. Die altijd rekening houdt met anderen. Die geen gedoe veroorzaakt. Terwijl het niet is wie je bent. Het is wat je hebt geleerd in het gezin waar je bent opgeroeid en waar jouw behoeften op de laatste plek kwamen. Waar aanpassen de manier was om erbij te horen. Waar jezelf wegcijferen de prijs was voor verbinding.
Ik ben Dagmar Halfhide, systemisch begeleider en oprichter van de community FierceLadies. Ik begeleid vrouwen die zichzelf verliezen in hun relaties. Wegcijferen is niet iets wat je doet omdat je te lief bent of geen ruggrgraat hebt. Het is loyaal zijn aan je gezin van herkomst en die loyaliteit gaat dieper dan gedrag of gewoonte.
In dit artikel neem ik je mee in alles wat wegcijferen is, waar het vandaan komt, wat het je kost en hoe je het kunt veranderen. Zodat je leert om jezelf en wat je graag wilt niet meer aan de kant te zetten.
Wat wegcijferen werkelijk is
Wegcijferen is niet hetzelfde als lief zijn. Het is niet hetzelfde als rekening houden met de ander. Het is niet hetzelfde als compromissen sluiten. Wegcijferen is het systematisch op de laatste plek zetten van je eigen behoeften, gevoelens en wensen ten gunste van de ander.
Het is het keer op keer kiezen voor wat de ander wil, nodig heeft of verwacht, terwijl je eigen verlangen onuitgesproken blijft. Het is het verdwijnen in de behoeften en verwachtingen van een ander tot je niet meer weet wat jij zelf wilt.
Wegcijferen is ook niet altijd zichtbaar. Het zit niet alleen in de grote dingen. Het zit in de dagelijkse keuzes die je maakt zonder erbij stil te staan. Het restaurant dat je partner kiest terwijl jij ergens anders wilde eten.
De vakantiebestemming die de ander bepaalt terwijl jij een andere plek in je hoofd had. Het telefoontje dat je aanneemt terwijl je eigenlijk even rust wilde. De uitnodiging die je accepteert terwijl je lijf nee zegt.
Al die momenten zijn zo klein dat ze onzichtbaar lijken. En de optelsom van al die onzichtbare momenten is een leven dat niet van jou voelt.
Hoe ik naar wegcijferen kijk vanuit systemisch perspectief
Vanuit systemisch perspectief is wegcijferen een loyaliteitsbeweging naar je gezin van herkomst. Dit is het gezin waarin je bent opgegroeid. In dat gezin leerde je dat jouw plek afhankelijk was van hoe goed je de behoeften van het systeem diende. Als je meebewoog, hoorde je erbij. Als je aanpaste, was er verbinding. Als je je eigen behoeften naar achteren schoof, was er rust. Die les zit in je zenuwstelsel. In de automatische reactie die zegt, dat de ander voor. gaat Jij komt later. En later komt nooit.
Die loyaliteitsbeweging is niet bewust. Je kiest er niet voor om jezelf weg te cijferen. Het overkomt je. Elke keer opnieuw. Bij elke keuze. Bij elk verzoek. Bij elke verwachting die op je afkomt. Je zenuwstelsel reageert sneller dan je bewuste wil en kiest de optie die de minste spanning oplevert, meebewegen, aanpassen, de ander voor laten gaan.
Die reactie is briljant als overlevingsstrategie in een gezin waar spanning gevaarlijk was. voor het kind dat je was. Nu is het een patroon dat je gevangen houdt in een positie die te klein is voor wie je nu bent.
Hoe je herkent dat je jezelf wegcijfert
Je herkent het aan de vermoeidheid die niet overgaat met voldonde uren slapen. De vermoeidheid van het voortdurend afstemmen op de ander. Van het voortdurend scannen wat er nodig is. Van het voortdurend onderdrukken van je eigen behoeften. Die vermoeidheid is niet fysiek. Die is het gevolg van een zenuwstelsel dat nooit rust krijgt omdat het altijd bezig is met de ander.
Je herkent het aan de leegte die je voelt als iemand vraagt wat je wilt. Die leegte is er niet omdat jij niet weet wat je graag wilt. Het is het gevolg van jarenlang jouw voorkeuren en verlangens onderdrukken tot ze onhoorbaar zijn geworden. De voorkeuren zijn er nog. Die zijn alleen zo zacht geworden dat je ze niet meer hoort boven de behoeften van de ander uit.
Je herkent het aan het schuldgevoel dat opkomt zodra je iets voor jezelf doet. Het schuldgevoel dat zegt dat je beschikbaar hoort te zijn. Je hoort er voor de ander te zijn. Je hoort niet voor jezelf te kiezen. Dat schuldgevoel is de bewaker van het oude patroon. De bewaker die je terugduwt naar de positie die je familie van je verwacht, de laatste plek.
En je herkent het aan die momenten waarop je achteraf baalt van jezelf en je afvraagt, waarom heb ik dat nou weer gedaan. Waarom heb ik de ander weer voor laten gaan? Deze momenten waarop je achteraf herkent dat je jezelf weer te kort hebt gedaan zijn de eerlijkste spiegel die je hebt. Ze laten zien dat je ergens weet dat het anders kan. Dat je ergens voelt dat dit niet bij je past. Die herkenning is het begin van iets nieuws.
Waarom je altijd de makkelijke bent
Je bent altijd de makkelijke omdat makkelijk zijn de veiligste positie was in je gezin van herkomst. Makkelijk zijn betekende, geen spanning veroorzaken. Geen aandacht vragen. Geen ruimte innemen die er niet was. Makkelijk zijn was onzichtbaar zijn. En onzichtbaar zijn was veilig.
Die koppeling tussen makkelijk en veilig zit zo diep dat je hem niet meer ervaart als strategie. Het voelt als wie je bent. Alsof je nu eenmaal iemand bent die niet moeilijk doet. Altijd lief, braaf, gehoorzaam is. Terwijl het niet is wie je bent. Het is wie je hebt geleerd te zijn om veilig te zijn in een gezin dat geen ruimte had voor je behoeften.
Makkelijk, lief en gehoorzaam zijn heeft een prijs. De prijs is dat niemand je werkelijk kent, omdat je nooit laat zien wat je wilt. Wat je voelt. Waar je grens ligt. De ander kent de makkelijke versie van jou. Niet de echte versie van jou.
En de relatie die je hebt met de ander is een relatie met een versie van jou die niet bestaat. Die versie is een aanpassing. Een rol. Een overlevingsstrategie die je speelt sinds je kindertijd. En die rol begint te knellen naarmate je ouder wordt. Naarmate je voelt dat er iets mist en je merkt dat de prijs te hoog is geworden.
Wat wegcijferen je kost
Het kost je het contact met jezelf. Als je jarenlang je eigen behoeften op de laatste plek zet, vergeet je wat die behoeften zijn. Je weet niet meer wat je wilt. Niet meer wat je voelt. Niet meer waar je grens ligt. Die informatie over jezelf is er nog, alleen heb je die zo lang genegeerd dat je de toegang ertoe hebt verloren. Het opnieuw ontdekken van die informatie is een van de belangrijkste stappen in het stoppen met jezelf wegcijferen.
Wegcijferen kost je energie. De vermoeidheid die je voelt is de prijs van het steeds maar aanpassen. Van het constant afstemmen en het als maar onderdrukken van jouw behoeften. Die energie komt niet terug door meer te slapen of meer vakantie te nemen. Die komt terug door te stoppen met het patroon dat je leegtrekt.
Het kost je je relaties. Niet de relaties zelf, maar de eerlijkheid erin, omdat de ander je niet kent als je jezelf niet laat zien. De verbinding die je hebt met de ander is een verbinding met een rol. Niet met jou. En een verbinding met een rol is een verbinding die op een dag niet meer genoeg is. Voor jou. En uiteindelijk ook voor de ander.
Wegcijferen kost je je gezondheid. De spanning van het altijd maar wegcijferen zet zich vast in je lijf. In je schouders die altijd gespannen zijn. In je maag die onrustig is. In je hoofd dat nooit stopt met draaien. In de klio's die er aan vliegen van alle stress dat maakt dat je meer gaat eten. Die lichamelijke klachten zijn de stem van je lijf dat zeg: dat dit alles te veel is en moet veranderen.
Waarom het schuldgevoel opkomt als je nee zegt
Het schuldgevoel bij nee zeggen is de loyaliteit aan het gezin waarin je bent opgegroeid dat nee niet toestond. In dat gezin stond nee gelijk aan, je hoort er niet bij. Je bent lastig. Je bent druk. Je zorgt voor spanning. Die koppeling tussen nee en afwijzing is zo sterk dat elke keer dat je nee zegt, je zenuwstelsel reageert alsof je je plek in dat gezin verliest. Alsof je wordt buitengesloten. Alsof jeverbinding ermee op het spel staat. Die reactie is niet van nu, maar van het kind dat je toen was en dat leerde dat nee gevaarlijk was.
Het schuldgevoel is niet de waarheid over je keuze. Het is de echo van het gezin dat je terug wil naar de plek die het van je kent, de laatste plek. Die echo herkennen als echo in plaats van als de waarheid is het begin van vrijheid bij het nee zeggen. Het schuldgevoel mag er zijn. En jouw nee ook. Allebei mogen er tegelijk zijn.
Waarom je je verantwoordelijk voelt voor de sfeer
Je voelt je verantwoordelijk voor de sfeer, omdat je in je gezin van herkomst de sfeermaker was. Het kind dat aanvoelde wanneer de spanning opliep. Het kind dat ingreep voordat het uit de hand liep. Het kind dat de eigen behoeften parkeerde om de sfeer thuis te bewaken. Die rol was heb je niet vrijwillig op je genomen, maar die was nodig in een gezin, dat jou nodig had als de bewaker van het emotionele klimaat.
Nu ben je volwassen en die rol speelt nog steeds. Bij elke etentje scan je de sfeer. Bij elke familiebijeenkomst voel je de spanning die niemand benoemt. Bij elke discussie met je partner ben je bezig met de sfeer in plaats van met je eigen behoeften of mening.
Die verantwoordelijkheid voor de sfeer is niet van jou. Die is van het gezin dat je als kind heeft ingezet als sfeerbewaker. Die rol neerleggen betekent niet dat je dan chaos veroorzaakt. Het is het teruggeven van een verantwoordelijkheid die nooit de jouwe had mogen zijn.
Het verschil tussen aanpassen en wegcijferen
Aanpassen is gezond. Elke relatie vraagt om aanpassing. Om rekening houden met de ander. Om meebewegen als het nodig is. Het verschil met wegcijferen zit in de keuze. Bij aanpassen kies je bewust om mee te bewegen en gaat het niet ten koste van jezelf.
Bij wegcijferen beweeg je automatisch mee omdat je niet kunt kiezen. Bij aanpassen kun je ook kiezen om niet mee te bewegen. Bij wegcijferen is die optie er niet. Bij aanpassen behoud je jezelf. Bij wegcijferen verlies je jezelf. Dat verschil is het patroon. En dat patroon herkennen is de eerste stap om het te veranderen.
Hoe je kunt stoppen met jezelf wegcijferen
Stoppen met wegcijferen begint niet bij het gedrag. Het begint bij het herkennen van het oude patroon. Bij het zien dat je het doet. Bij het moment waarop je beseft, ik heb net weer ja gezegd terwijl ik nee voelde. Die herkenning is het begin.
Elke keer dat je het oude patroon ziet, is een keer dat je kunt kiezen. Bij de volgende vraag. Bij het volgende verzoek. Bij de volgende verwachting. Die keuzemomenten zijn er elke dag. En elke keuze telt.
Het begint ook bij het opnieuw leren voelen wat je wilt en jezelf de vraag stellen, wat wil ik? Niet wat verwacht de ander. Niet wat is handig. Wat wil ik. Die vraag stellen bij de dagelijkse dingen is de oefening die alles verandert.
Die antwoorden zijn het begin van het terugvinden van jezelf. Van de voorkeuren die zo lang op de laatste plek stonden dat ze onhoorbaar waren geworden.
En het begint bij het verdragen van het ongemak dat erbij hoort:
Dat ongemak is het bewijs dat je iets verandert. Niet dat je iets fout doet. Dat ongemak gaat voorbij. En ga je ervaren dat de verbinding het overleeft. Dat de ander er nog is. Dat je plek er nog is. Zelfs als je niet op de laatste plek staat. En ja, zelfs dat je het overleeft als de ander wel weg mocht gaan.
Wegcijferen in je partnerrelatie
In de relatie met je partner is het wegcijferen het meest zichtbaar en het meest pijnlijk. Omdat het de relatie is waar je het meest geeft. Waar je het meest afstemt. Waar je het meest van jezelf verliest.
Je partner kent de versie van jou die altijd meegaat. Die altijd beschikbaar is. Die nooit vraagt. En die versie is niet jij. Die is de aangepaste versie die je hebt gecreeerd om de relatie te laten werken. Terwijl de relatie juist niet werkt door die aanpassing. Omdat de verbinding niet echt is als die is gebaseerd op een versie die niet bestaat.
Het gesprek met je partner over het wegcijferen is een van de moeilijkste en de meest waardevolle gesprekken die je kunt voeren. Niet het gesprek over wat je partner fout doet. Het gesprek over wat jij doet. Over het patroon dat je hebt. Over de manier waarop je jezelf en wat jij graag wilt op de laatste plek zet. Dat gesprek opent de deur naar een eerlijkere relatie. Niet een makkelijkere relatie. Een eerlijkere. En eerlijker is altijd beter, vind ik.
Wegcijferen in je familie
In je familie is het wegcijferen het oudst. Daar is het geboren bij de rol die je in bent gaan nemen als kind. De lieve dochter. De makkelijke. De rustige. Die rol vervul je nog steeds bij elke familiebijeenkomst. Bij elk telefoontje met je vader of moeder. Bij elke verwachting die je familie van je heeft.
Die rol neerleggen in je familie voelt als het overtreden van een ongeschreven wet in jullie familie, omdat de wet nooit is uitgesproken. Die is gevoeld. En je hebt het je hele leven gevolgd. Die wet mag je nu bevragen als volwassene, met de stem die je als kind niet had.
Wegcijferen op je werk
Op je werk speelt hetzelfde patroon. Het extra werk dat je altijd maar aanneemt omdat je weet dat andere collega's het zwaar hebben thuis. Je mening die je voro je houdt in de vergadering. Het compliment dat je afwimpelt. Je beschikbaarheid en inzet die grenzeloos is.
Op je werk is het wegcijferen vaak vermomd als teamspeler zijn. Als flexibel zijn. Als behulpzaam zijn. Terwijl het hetzelfde patroon is als thuis, je eigen behoeften op de laatste plek zetten ten gunste van de ander. En de prijs is dezelfde, vermoeidheid, frustratie en het gevoel dat je niet wordt gezien.
Wat er verandert als je stopt met wegcijferen
Energie
Het eerste dat verandert is hoe je je voelt. De vermoeidheid maakt plaats voor energie, omdat jij je minder wegcijfert, minder afstemt en minder je iegen behoeftes onderdrukt. Die energie die terugkomt is het bewijs dat het oude patroon je moe maakt en je ongezien liet voelen. Niet het leven zelf, je prtner of die vervelende collega's. maar het oude patroon.
Verbinding
Het tweede dat verandert zijn je relaties. De ander gaat jou zien en niet meer de aangepaste versie. Jou, met je voorkeuren, je grenzen, verlangens en wensen. En de relaties die dat aankunnen worden sterker, eerlijker en met meer verbinding dan ooit. De relaties die dat niet aankunnen laten zien dat ze waren gebaseerd op jouw aanpassing. En die informatie is waardevol, zelfs als die pijnlijk is.
Zelfvertrouwen
En het derde dat verandert is hoe je over jezelf denkt. De overtuiging dat je alleen iets waard bent als je de ander dient wordt zachter. In die zachtheid ontstaat een nieuw beeld van jezelf. Het beeld van een vrouw die weet wat ze wilt. Die zegt wat ze voelt. Die staat voor wie ze is en niet meer op de laatste plek staat. Die naast haar partner, ouders, vrienden en collega's staat, op gelijke hoogte. En die positie is de positie die je verdient.
Als systemisch begeleider begeleid ik vrouwen in dit proces. Van het herkennen van het oude patroon tot het stap voor stap veranderen ervan. Van de laatste plek naar je eigen plek. Van wegcijferen naar jezelf kiezen. Dat proces is niet dat je vandaag op morgen bereikt. Het is grondig proces. En het begint bij de eerste keer dat je zegt, nee ik wil dit niet, ik wil iets anders.
Wil je ontdekken of je jezelf wegcijfert? Download de gratis checklist: 9 tekens dat je jezelf verliest in een relatie.
>> Download de gratis checklist
Of plan een gratis Fierce Free Call en ontdek samen met mij wat er bij jou speelt.
>> Plan jouw gratis Fierce Free Call
Kort samengevat: jezelf wegcijferen in relaties
Wegcijferen is het systematisch op de laatste plek zetten van je eigen behoeften. Het is een loyaliteitsbeweging naar je gezin van herkomst die dieper gaat dan alleen kijken naar wat je zegt of doet in bepaalde situaties. Je herkent het aan de vermoeidheid, de onzekerheid bij de vraag wat je wilt, het schuldgevoel bij nee en het achteraf balen. Het kost je het contact met jezelf, je energie, de eerlijkheid in je relaties en je gezondheid. Stoppen begint bij herkennen, opnieuw voelen wat je wilt en het ongemak verdragen dat erbij hoort. Van de laatste plek naar je eigen plek. Naast de ander op gelijke hoogte.
Dit artikel is geschreven door Dagmar Halfhide, systemisch begeleider en oprichter van de community FierceLadies.
Over Dagmar
Dagmar Halfhide is gecertificeerd systemisch begeleider en oprichter van Fierce Free. Ze begeleidt vrouwen die zichzelf wegcijferen in relaties. Vanuit systemisch inzicht laat ze zien dat wegcijferen een loyaliteitsbeweging is naar je familie. Iets dat veel dieper zit dan alleen gedrag of gewoonte. Ze werkt intuïtief en laat je zien wat er onder je relatiepatronen speelt. Zo begrijp je waarom je doet wat je doet in je relatie met je partner, familie en vrienden. Haar visie werd eerder gedeeld via Omroep 3 en A1 Media. In haar community FierceLadies begeleidt ze vrouwen om het oude te stoppen en zichzelf te kiezen.
Sluit je aan bij FierceLadies en ontdek hoe je gezonde relaties opbouwt zonder jezelf te verliezen.
Ik wens je een liefdevolle dag!
Dagmar Halfhide
Systemisch begeleider
Renew cache