Waarom kan ik niet gewoon dingen laten liggen en moet ik het oplossen

Er is een probleem. En jij voelt het meteen. Onrust in je lichaam nog voor je erover hebt nagedacht. Je handen jeuken om het op te pakken. Om het te regelen. Om het weg te nemen. Laten liggen is geen optie. Het voelt als opgeven of zelfs als falen.

Die drang om op te lossen zit zo diep dat het aanvoelt als een reflex. Het gaat sneller dan je gedachten. Sneller dan je keuze. En het kost je meer dan je beseft.

Ik ben Dagmar Halfhide, systemisch begeleider en oprichter van de community FierceLadies. Ik begeleid vrouwen die zichzelf verliezen in hun relaties. In dit artikel laat ik je zien waar de drang om alles op te lossen vandaan komt. En waarom laten liggen zo onmogelijk voelt.

Waarom zoek je antwoord op deze vraag

Omdat je moe bent. Omdat je voelt dat het niet klopt dat jij altijd degene bent die het oppakt. Omdat je wel wilt loslaten. Je weet alleen niet hoe. En omdat loslaten voelt alsof je alles op het spel zet.

Die vermoeidheid die je voelt is een signaal dat je lichaam al langer geeft dan het heeft.

En dat de drang om op te lossen meer kost dan je jezelf wilt toegeven.

Hoe ik naar de drang om op te lossen kijk vanuit systemisch perspectief

De drang om alles op te lossen is een strategie die je hebt ontwikkeld in je gezin van herkomst. Dit is het gezin waarin je bent opgegroeid.

In een gezin waar onopgeloste spanning gevaarlijk voelde, leerde je dat actie veiligheid brengt. Oplossen werd je manier om:

• de boel bij elkaar te houden
• te voorkomen dat het uit de hand liep
• om te zorgen dat iedereen veilig was.

Die strategie was briljant. Als kind had je geen andere middelen. Je deed wat je kon met wat je had. Je las de sfeer in huis. Je voelde de spanning. En je loste op wat er opgelost moest worden, nog voor de volwassenen het zelf zagen.

Het probleem is dat die strategie zich niet heeft aangepast aan je volwassen leven. Je lichaam reageert nog steeds alsof onopgeloste spanning levensgevaarlijk is. Alsof er iets ergs gaat gebeuren als jij het niet regelt. Die reactie is oud. Veel ouder dan de relatie die je nu hebt.

Wat er gebeurt als je niets doet

In je volwassen relaties is het niet gevaarlijk als een probleem even blijft liggen. Er gaat niets kapot als je partner zijn eigen frustratie voelt. Er gebeurt niets ergs als je vriendin haar eigen weg vindt. Er valt niets uit elkaar als je een keer niet ingrijpt.

Toch voelt het alsof dat wel zo is, omdat je zenuwstelsel nog steeds reageert alsof onopgeloste spanning een bedreiging is. Je lichaam gedraagt zich alsof je nog steeds in het gezin zit waar alles uit de hand kon lopen als het niet werd opgelost.

Dat verschil tussen wat je weet en wat je voelt is precies waar het oude patroon zichtbaar wordt. Je hoofd weet dat het oké is om het te laten. Je lichaam zegt iets anders.

Het verschil tussen betrokkenheid en de drang om op te lossen

Betrokkenheid is meeleven. Luisteren. Naast iemand staan zonder het over te nemen. De drang om op te lossen gaat verder. Het is de druk die je van binnen voelt om het weg te nemen. Om het te regelen. Om ervoor te zorgen dat de ander het niet hoeft te voelen.

Bij betrokkenheid kun je ook niets doen en er vrede mee hebben. Bij de drang om op te lossen voelt niets doen als schuld. Als onverantwoordelijk. Als een soort verraad aan de ander.

Dat schuldgevoel is het signaal. Het vertelt je dat er onder de actie een overtuiging zit. Een overtuiging die zegt, als jij het niet doet, is het jouw schuld als het misgaat.

Waarom heb ik het gevoel dat ik alles moet oplossen voor anderen

Deze vraag stellen veel vrouwen zich. Het antwoord ligt in wat je hebt geleerd over jouw plek vroeger thuis. Als kind leerde je dat jouw waarde gekoppeld was aan wat je deed voor anderen. Niet aan wie je was. Aan wat je oploste. Aan wat je voorkwam. Aan hoe je de boel draaiende hield.

Die koppeling tussen doen en van waarde zijn zit diep. Zo diep dat niets doen voelt als waardeloos zijn. Als er niet toe doen. Als onzichtbaar worden.

Dat is natuurlijk niet waar. Het is een overtuiging die je hebt meegekregen en die je bent gaan geloven. `Overtuigingen kun je onderzoeken. Je mag jezelf daarbij deze vraag stellen:

Is mijn waarde werkelijk afhankelijk van wat ik oplos? Of is dat een les die ik heb geleerd in een gezin waar dat zo werkte?

Waarom vind ik het zo moeilijk om iemand zijn eigen problemen te laten oplossen

Dit is een variant op dezelfde beweging. Iemand zijn eigen probleem laten houden voelt als onverschillig, koud en voelt voor jou als het tegenovergestelde van liefde.

Vanuit systemisch perspectief is er iets anders aan de hand. Iemand zijn probleem laten houden betekent dat je vertrouwt dat de ander het aankan. Dat je de ander de mogelijkhied geeft om zelf te groeien. Dat je loslaat zonder los te laten van de verbinding.

Dat voelt onwennig, omdat

• het nieuw is
• je het niet hebt geleerd
• je lichaam het nog niet vertrouwt.

Het enige dat je ooit hebt gezien, is dat problemen worden opgelost door degene die het snelst in actie komt. En dat was jij. Altijd.

Loslaten is niet hetzelfde als in de steek laten. Het is de ander serieus nemen in wat hij of zijn kan. Dat is misschien wel het meest liefdevolle dat je kunt doen.

Als je twijfelt of dit bij jou speelt

Misschien herken je de drang en denk je tegelijk, bij mij is het gewoon zorgzaamheid. Hieronder twee gedachten die je misschien herkent.

Ik ben gewoon iemand die graag helpt

Dat kan waar zijn. En het kan allebei waar zijn. Je kunt graag helpen en tegelijk in een oud patroon zitten dat je dwingt om te helpen. Het verschil zit in wat er gebeurt als je niet helpt. Voel je opluchting? Of voel je schuld? Het antwoord vertelt je of het een keuze is of een dwang.

Als ik het niet doe, doet niemand het

Die overtuiging is super krachtig. En het is precies de gedachte die het oude patroon in stand houdt. Vraag jezelf af of dat echt waar is., dat als jij het niet doet, er niemand anders is die het dan doet. Wat zou er gebeuren als jij het een keer laat? Misschien duurt het dan wat langer. Misschien gaat het dan minder perfect in jouw ogen. Is dat echt zo erg?

Wat je ontdekt als je de drang leert zien als patroon

Het moment waarop je ziet dat de drang om op te lossen een patroon is en niet is wie jij bent, verandert je blik. Je begint te merken wanneer het opkomt. Je voelt de spanning in je lichaam. En je kunt voor het eerst kiezen, ga ik nu oplossen omdat het nodig is, of ga ik nu oplossen omdat het patroon me duwt?

Die keuze is het begin. Niet van stoppen met helpen. Wel van bewust kiezen wanneer je helpt en wanneer je het laat. En dat verschil is alles.

Als systemisch begeleider help ik vrouwen in dit proces. Zien waar het vandaan komt. Begrijpen waarom het zo hardnekkig is. En van daaruit stap voor stap anders kiezen.

Wil je weten wat er bij jou speelt?

Plan een gratis kennismakingsgesprek en ontdek waar jouw patroon begon.

>> Plan jouw gratis kennismakingsgesprek

Of download het e-book Wanneer je verleden je relaties nog steeds stuurt.

>> Download het e-book (€14,44)

Kort samengevat: waarom je het niet kunt laten liggen

De drang om alles op te lossen is een overlevingsstrategie uit je gezin van herkomst. Je lichaam reageert nog steeds alsof onopgeloste spanning gevaarlijk is. Herkennen dat dit een patroon is, geeft je de ruimte om bewust te kiezen.

Dit artikel is geschreven door Dagmar Halfhide, systemisch begeleider en oprichter van de community FierceLadies. Sluit je aan bij FierceLadies en ontdek hoe je gezonde relaties opbouwt zonder jezelf te verliezen.

Soms verandert je leven niet omdat je iets nieuws leert, maar omdat je eindelijk ziet wat er al die tijd speelde. - Dagmar Halfhide

Ik wens je een liefdevolle dag!

Dagmar Halfhide

Systemisch begeleider